بخش 5 - گفتار اندر گزاردن شکر نعمت‌ها

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شب از بهر آسایش توست و روز

مه روشن و مهر گیتی‌فروز

سپهر از برای تو فراش وار

همی‌گستراند بساط بهار

اگر باد و برف است و باران و میغ

وگر رعد چوگان زند برق تیغ

همه کارداران فرمانبر‌ند

که تخم تو در خاک می‌پرورند

اگر تشنه مانی‌، ز سختی مجوش

که سقای ابر آبت آرد به دوش

ز خاک آورد رنگ و بوی و طعام

تماشاگه دیده و مغز و کام

عسل دادت از نحل و من از هوا

رطب دادت از نخل و نخل از نوی

همه نخل‌بندان بخایند دست

ز حیرت که نخلی چنین کس نبست‌!

خور و ماه و پروین برای تواند

قنادیل‌ِ سقف سرای تواند

1010

ز خارت گل آورد و از نافه مشک

زر از کان و برگ ِ تر از چوب خشک

1111

به دست خودت چشم و ابرو نگاشت

که محرم به اغیار نتوان گذاشت

1212

توانا که او نازنین پرورد

به الوان نعمت چنین پرورد

1313

به جان گفت باید نفس بر نفس

که شکرش نه کار زبان است و بس

1414

خدایا دلم خون شد و دیده ریش

که می‌بینم انعامت از گفت بیش

1515

نگویم دد و دام و مور و سمک

که فوج ملائک بر اوج فلک

1616

هنوزت سپاس اندکی گفته‌اند

ز بیوَر هزاران یکی گفته‌اند

1717

برو سعدیا دست و دفتر بشوی

به راهی که پایان ندارد مپوی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور