بخش 13 - نظر در اسباب وجود عالم

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

سرشته‌ست بارئ شفا در عسل

نه چندان که زور آورد با اجل

عسل خوش کند زندگان را مزاج

ولی درد مردن ندارد علاج

رمق مانده‌ای را که جان از بدن

برآمد، چه سود انگبین در دهن؟

یکی گرز پولاد بر مغز خورد

کسی گفت صندل بمالش به درد

ز پیش خطر تا توانی گریز

ولیکن مکن با قضا پنجه تیز

درون تا بود قابل شرب و اکل

بدن تازه روی است و پاکیزه شکل

خراب آنگه این خانه گردد تمام

که با هم نسازند طبع و طعام

طبایع تر و خشک و گرم است و سرد

مرکب از این چار طبع است مرد

یکی زین چو بر دیگری یافت دست

ترازوی عدل طبیعت شکست

1010

اگر باد سرد نفس نگذرد

تف معده جان در خروش آورد

1111

وگر دیگ معده نجوشد طعام

تن نازنین را شود کار خام

1212

در اینان نبندد دل، اهل شناخت

که پیوسته با هم نخواهند ساخت

1313

توانایی تن مدان از خورش

که لطف حقت می‌دهد پرورش

1414

به حقش که گر دیده بر تیغ و کارد

نهی، حق شکرش نخواهی گزارد

1515

چو رویی به طاعت نهی بر زمین

خدا را ثناگوی و خود را مبین

1616

گدایی است تسبیح و ذکر و حضور

گدا را نباید که باشد غرور

1717

گرفتم که خود خدمتی کرده‌ای

نه پیوسته اقطاع او خورده‌ای؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور