بخش 20 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

صداکاران: فاطمه زندی، عندلیب

ثنا گفت بر سعد زنگی کسی

که بر تربتش باد رحمت بسی

درم داد و تشریف و بنواختش

به مقدار خود منزلت ساختش

چو الله و بس دید بر نقش زر

بشورید و برکند خلعت ز بر

ز سوزش چنان شعله در جان گرفت

که برجست و راه بیابان گرفت

یکی گفتش از همنشینان دشت

چه دیدی که حالت دگرگونه گشت

تو اول زمین بوسه دادی به جای

نبایستی آخر زدن پشت پای

بخندید کاول ز بیم و امید

همی لرزه بر تن فتادم چو بید

به آخر ز تمکین الله و بس

نه چیزم به چشم اندر آمد نه کس

به شهری در از شام غوغا فتاد

گرفتند پیری مبارک نهاد

1010

هنوز آن حدیثم به گوش اندر است

چو قیدش نهادند بر پای و دست

1111

که گفت ار نه سلطان اشارت کند

که را زهره باشد که غارت کند؟

1212

بباید چنین دشمنی دوست داشت

که می‌دانمش دوست بر من گماشت

1313

اگر عز و جاه است و گر ذل و قید

من از حق شناسم، نه از عمرو و زید

1414

ز علت مدار، ای خردمند، بیم

چو داروی تلخت فرستد حکیم

1515

بخور هرچه آید ز دست حبیب

نه بیمار داناتر است از طبیب

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور