بخش 4 - حکایت اندر معنی شکر منعم

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

ملک زاده‌ای ز اسب ادهم فتاد

به گردن درش مهره بر هم فتاد

چو پیلش فرو رفت گردن به تن

نگشتی سرش تا نگشتی بدن

پزشکان بماندند حیران در این

مگر فیلسوفی ز یونان زمین

سرش باز پیچید و رگ راست شد

وگر وی نبودی زمن خواست شد

دگر نوبت آمد به نزدیک شاه

به عین عنایت نکردش نگاه

خردمند را سر فرو شد به شرم

شنیدم که می‌رفت و می‌گفت نرم

اگر دی نپیچیدمی گردنش

نپیچیدی امروز روی از منش

فرستاد تخمی به دست رهی

که باید که بر عودسوزش نهی

ملک را یکی عطسه آمد ز دود

سر و گردنش همچنان شد که بود

1010

به عذر از پی مرد بشتافتند

بجستند بسیار و کم یافتند

1111

مکن، گردن از شکر منعم مپیچ

که روز پسین سر بر آری به هیچ

1212

شنیدم که پیری پسر را به خشم

ملامت همی کرد کای شوخ چشم

1313

تو را تیشه دادم که هیزم شکن

نگفتم که دیوار مسجد بکن

1414

زبان آمد از بهر شکر و سپاس

به غیبت نگرداندش حق شناس

1515

گذرگاه قرآن و پند است گوش

به بهتان و باطل شنیدن مکوش

1616

دو چشم از پی صنع باری نکوست

ز عیب برادر فرو گیر و دوست

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور