بخش 19 - حکایت زاهد تبریزی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

عزیزی در اقصای تبریز بود

که همواره بیدار و شب خیز بود

شبی دید جایی که دزدی کمند

بپیچید و بر طَرْف بامی فکند

کسان را خبر کرد و آشوب خاست

ز هر جانبی مرد با چوب خاست

چو نامردم آواز مردم شنید

میان خطر جای بودن ندید

نهیبی از آن گیر و دار آمدش

گریزِ به وقت، اختیار آمدش

ز رحمت دل پارسا موم شد

که شب دزد بیچاره محروم شد

به تاریکی از پی فراز آمدش

به راهی دگر پیشباز آمدش

که یارا مرو کآشنای توام

به مردانگی خاک پای توام

ندیدم به مردانگی چون تو کس

که جنگاوری بر دو نوع است و بس

1010

یکی پیش خصم آمدن مردوار

دوم جان به در بردن از کارزار

1111

بر این هر دو خصلت غلام توام

چه نامی؟ که مولای نام توام

1212

گرت رای باشد به حکم کرم

به جایی که می‌دانمت ره برم

1313

سرایی است کوتاه و در بسته سخت

نپندارم آنجا خداوند رخت

1414

کلوخی دو بالای هم بر نهیم

یکی پای بر دوش دیگر نهیم

1515

به چندان که در دستت افتد بساز

از آن به که گردی تهیدست باز

1616

به دل‌داری و چاپلوسی و فن

کشیدش سوی خانهٔ خویشتن

1717

جوانمرد شبرو فرو داشت دوش

به کتفش برآمد خداوند هوش

1818

بَغَلطاق و دستار و رختی که داشت

ز بالا به دامان او در گذاشت

1919

وز آنجا برآورد غوغا که دزد

ثواب ای جوانان و یاری و مزد

2020

به در جست از آشوب، دزد دغل

دوان، جامهٔ پارسا در بغل

2121

دل آسوده شد مرد نیک اعتقاد

که سرگشته‌ای را برآمد مراد

2222

خبیثی که بر کس ترحم نکرد

ببخشود بر وی دل نیکمرد

2323

عجب ناید از سیرت بخردان

که نیکی کنند از کرم با بدان

2424

در اقبال نیکان بدان می‌زیند

وگرچه بدان اهل نیکی نیند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور