بخش 29 - حکایت در معنی ثمرات نکوکاری در آخرت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

کسی دید صحرای محشر به خواب

مس تفته روی زمین ز آفتاب

همی بر فلک شد ز مردم خروش

دماغ از تبش می‌برآمد به جوش

یکی شخص از این جمله در سایه‌ای

به گردن بر از خلد پیرایه‌ای

بپرسید کای مجلس آرای مرد

که بود اندر این مجلست پایمرد؟

رزی داشتم بر در خانه، گفت

به سایه درش نیکمردی بخفت

در این وقت نومیدی آن مرد راست

گناهم ز دادار داور بخواست

که یارب بر این بنده بخشایشی

کز او دیده‌ام وقتی آسایشی

چه گفتم چو حل کردم این راز را؟

بشارت خداوند شیراز را

که جمهور در سایهٔ همتش

مقیمند و بر سفرهٔ نعمتش

1010

درختی است مرد کرم، باردار

وز او بگذری هیزم کوهسار

1111

حطب را اگر تیشه بر پی زنند

درخت برومند را کی زنند؟

1212

بسی پای دار، ای درخت هنر

که هم میوه‌داری و هم سایه‌ور

1313

بگفتیم در باب احسان بسی

ولیکن نه شرط است با هر کسی

1414

بخور مردم آزار را خون و مال

که از مرغ بد کنده به پر و بال

1515

یکی را که با خواجهٔ توست جنگ

به دستش چرا می‌دهی چوب و سنگ؟

1616

بر انداز بیخی که خار آورد

درختی بپرور که بار آورد

1717

کسی را بده پایهٔ مهتران

که بر کهتران سر ندارد گران

1818

مبخشای بر هر کجا ظالمی است

که رحمت بر او جور بر عالمی است

1919

جهان‌سوز را کشته بهتر چراغ

یکی به در آتش که خلقی به داغ

2020

هر آن کس که بر دزد رحمت کند

به بازوی خود کاروان می‌زند

2121

جفاپیشگان را بده سر بباد

ستم بر ستم پیشه عدل است و داد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور