بخش 3 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

کهنسالی آمد به نزد طبیب

ز نالیدنش تا به مردن قریب

که دستم به رگ بر نه، ای نیک رای

که پایم همی بر نیاید ز جای

بدین ماند این قامت خفته‌ام

که گویی به گل در فرو رفته‌ام

برو، گفت دست از جهان در گسل

که پایت قیامت برآید ز گل

نشاط جوانی ز پیران مجوی

که آب روان باز ناید به جوی

اگر در جوانی زدی دست و پای

در ایّام پیری بِهُش باش و رای

چو دوران عمر از چهل درگذشت

مزن دست و پا کآبت از سر گذشت

نشاط از من آن گه رمیدن گرفت

که شامم سپیده دمیدن گرفت

بباید هوس کردن از سر به در

که دور هوسبازی آمد به سر

1010

به سبزه کجا تازه گردد دلم

که سبزه بخواهد دمید از گلم؟

1111

تفرج‌‎کنان در هوا و هوس

گذشتیم بر خاک بسیار کس

1212

کسانی که دیگر به غیب اندرند

بیایند و بر خاک ما بگذرند

1313

دریغا که فصل جوانی برفت

به لهو و لعب زندگانی برفت

1414

دریغا چنان روح‌‎پرور زمان

که بگذشت بر ما چو برق یمان

1515

ز سودای آن پوشم و این خورم

نپرداختم تا غم دین خورم

1616

دریغا که مشغول باطل شدیم

ز حق دور ماندیم و غافل شدیم

1717

چه خوش گفت با کودک آموزگار

که: کاری نکردیم و شد روزگار

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور