بخش 7 - حکایت سلطان طغرل و هندوی پاسبان

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که طغرل شبی در خزان

گذر کرد بر هندوی پاسبان

ز باریدن برف و باران و سیل

به لرزش در افتاده همچون سهیل

دلش بر وی از رحمت آورد جوش

که اینک قبا پوستینم بپوش

دمی منتظر باش بر طرف بام

که بیرون فرستم به دست غلام

در این بود و باد صبا بروزید

شهنشه در ایوان شاهی خزید

وشاقی پری چهره در خیل داشت

که طبعش بدو اندکی میل داشت

تماشای ترکش چنان خوش فتاد

که هندوی مسکین برفتش ز یاد

قبا پوستینی گذشتش به گوش

ز بدبختیش در نیامد به دوش

مگر رنج سرما بر او بس نبود

که جور سپهر انتظارش فزود‌؟

1010

نگه کن چو سلطان به غفلت بخفت

که چوبک زنش بامدادان چه گفت

1111

مگر نیکبختت فراموش شد

چو دستت در آغوش آغوش شد؟

1212

تو را شب به عیش و طرب می‌رود

چه دانی که بر ما چه شب می‌رود؟

1313

فرو برده سر کاروانی به دیگ

چه از پا فرو رفتگانش به ریگ

1414

بدار ای خداوند زورق بر آب

که بیچارگان را گذشت از سر آب

1515

توقف کنید ای جوانان چست

که در کاروانند پیران سست

1616

تو خوش خفته در هودج کاروان

مهار شتر در کف ساروان

1717

چه هامون و کوهت، چه سنگ و رمال

ز ره باز پس ماندگان پرس حال

1818

تو را کوه پیکر هیون می‌برد

پیاده چه دانی که خون می‌خورد؟

1919

به آرام دل خفتگان در بُنه

چه دانند حال کم گُرْسِنه؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور