بخش 29 - حکایت مأمون با کنیزک

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

چو دور خلافت به مأمون رسید

یکی ماه پیکر کنیزک خرید

به چهر آفتابی، به تن گلبنی

به عقل خردمند بازی کنی

به خون عزیزان فرو برده چنگ

سر انگشتها کرده عناب رنگ

بر ابروی عابد فریبش خضاب

چو قوس قزح بود بر آفتاب

شب خلوت آن لعبت حور زاد

مگر تن در آغوش مأمون نداد

گرفت آتش خشم در وی عظیم

سرش خواست کردن چو جوزا دو نیم

بگفتا سر اینک به شمشیر تیز

بینداز و با من مکن خفت و خیز

بگفت از چه بر دل گزند آمدت؟

چه خصلت ز من ناپسند آمدت؟

بگفت ار کشی ور شکافی سرم

ز بوی دهانت به رنج اندرم

1010

کشد تیر پیکار و تیغ ستم

به یک بار و بوی دهن دم به دم

1111

شنید این سخن سرور نیکبخت

برآشفت تند و برنجید سخت

1212

همه شب در این فکر بود و نخفت

دگر روز با هوشمندان بگفت

1313

طبیعت شناسان هر کشوری

سخن گفت با هر یک از هر دری

1414

دلش گرچه در حال از او رنجه شد

دوا کرد و خوشبوی چون غنچه شد

1515

پری چهره را همنشین کرد و دوست

که این عیب من گفت، یار من اوست

1616

به نزد من آن کس نکوخواه توست

که گوید فلان خار در راه توست

1717

به گمراه گفتن نکو می‌روی

جفایی تمام است و جوری قوی

1818

هر آن گه که عیبت نگویند پیش

هنر دانی از جاهلی عیب خویش

1919

مگو شهد شیرین شکر فایق است

کسی را که سقمونیا لایق است

2020

چه خوش گفت یک روز دارو فروش:

شفا بایدت داروی تلخ نوش

2121

اگر شربتی بایدت سودمند

ز سعدی ستان تلخ داروی پند

2222

به پرویزن معرفت بیخته

به شهد ظرافت برآمیخته

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور