بخش 5 - حکایت در معنی اهل محبت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که بر لحن خنیاگری

به رقص اندر آمد پری پیکری

ز دلهای شوریده پیرامنش

گرفت آتش شمع در دامنش

پراکنده خاطر شد و خشمناک

یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟

تو را آتش ای دوست دامن بسوخت

مرا خود به یک بار خرمن بسوخت

اگر یاری از خویشتن دم مزن

که شرک است با یار و با خویشتن

چنین دارم از پیر داننده یاد

که شوریده‌ای سر به صحرا نهاد

پدر در فراقش نخورد و نخفت

پسر را ملامت بکردند و گفت

از انگه که یارم کس خویش خواند

دگر با کسم آشنایی نماند

به حقش که تا حق جمالم نمود

دگر هر چه دیدم خیالم نمود

1010

نشد گم که روی از خلایق بتافت

که گم کرده خویش را باز یافت

1111

پراکندگانند زیر فلک

که هم دد توان خواندشان هم ملک

1212

ز یاد مِلک چون مَلک نارمند

شب و روز چون دد ز مردم رمند

1313

قوی بازوانند کوتاه دست

خردمند شیدا و هشیار مست

1414

گه آسوده در گوشه‌ای خرقه دوز

گه آشفته در مجلسی خرقه سوز

1515

نه سودای خودشان، نه پروای کس

نه در کنج توحیدشان جای کس

1616

پریشیده عقل و پراکنده هوش

ز قول نصیحتگر آکنده گوش

1717

به دریا نخواهد شدن بط غریق

سمندر چه داند عذاب حریق؟

1818

تهیدست مردان پر حوصله

بیابان نوردان پی قافله

1919

عزیزان پوشیده از چشم خلق

نه زنار داران پوشیده دلق

2020

ندارند چشم از خلایق پسند

که ایشان پسندیده حق بسند

2121

پر از میوه و سایه‌ور چون رزند

نه چون ما سیه‌کار و ازرق بزند

2222

به خود سر فرو برده همچون صدف

نه مانند دریا بر آورده کف

2323

نه مردم همین استخوانند و پوست

نه هر صورتی جان معنی در اوست

2424

نه سلطان خریدار هر بنده‌ای است

نه در زیر هر ژنده‌ای زنده‌ای است

2525

اگر ژاله هر قطره‌ای در شدی

چو خرمهره بازار از او پر شدی

2626

چو غازی به خود بر نبندند پای

که محکم رود پای چوبین ز جای

2727

حریفان خلوت‌سرای الست

به یک جرعه تا نفخهٔ صور مست

2828

به تیغ از غرض بر نگیرند چنگ

که پرهیز و عشق آبگینه‌ست و سنگ

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور