بخش 8 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی پارسا سیرت حق پرست

فتادش یکی خشت زرین به دست

سر هوشمندش چنان خیره کرد

که سودا دل روشنش تیره کرد

همه شب در اندیشه کاین گنج و مال

در او تا زیم ره نیابد زوال

دگر قامت عجزم از بهر خواست

نباید بر کس دوتا کرد و راست

سرایی کنم پای بستش رخام

درختان سقفش همه عود خام

یکی حجره خاص از پی دوستان

در حجره اندر سرا بوستان

بفرسودم از رقعه بر رقعه دوخت

تف دیگدان چشم و مغزم بسوخت

دگر زیردستان پزندم خورش

به راحت دهم روح را پرورش

به سختی بکشت این نمد بسترم

روم زین سپس عبقری گسترم

1010

خیالش خرف کرد و کالیوه رنگ

به مغزش فرو برده خرچنگ چنگ

1111

فراغ مناجات و رازش نماند

خور و خواب و ذکر و نمازش نماند

1212

به صحرا برآمد سر از عشوه مست

که جایی نبودش قرار نشست

1313

یکی بر سر گور گل می سرشت

که حاصل کند زآن گل گور خشت

1414

به اندیشه لختی فرو رفت پیر

که ای نفس کوته نظر پند گیر

1515

چه بندی در این خشت زرین دلت

که یک روز خشتی کنند از گلت؟

1616

طمع را نه چندان دهان است باز

که بازش نشیند به یک لقمه آز

1717

بدار ای فرومایه زین خشت دست

که جیحون نشاید به یک خشت بست

1818

تو غافل در اندیشهٔ سود و مال

که سرمایهٔ عمر شد پایمال

1919

غبار هوا چشم عقلت بدوخت

سموم هوس کشت عمرت بسوخت

2020

بکن سرمهٔ غفلت از چشم پاک

که فردا شوی سرمه در چشم خاک

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور