بخش 9 - حکایت عداوت در میان دو شخص

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

میان دو تن دشمنی بود و جنگ

سر از کبر بر یکدگر چون پلنگ

ز دیدار هم تا به حدی رمان

که بر هر دو تنگ آمدی آسمان

یکی را اجل در سر آورد جیش

سرآمد بر او روزگاران عیش

بداندیش او را درون شاد گشت

به گورش پس از مدتی برگذشت

شبستان گورش در اندوده دید

که وقتی سرایش زر اندوده دید

خرامان به بالینش آمد فراز

همی گفت با خود لب از خنده باز

خوشا وقت مجموع آن کس که اوست

پس از مرگ دشمن در آغوش دوست

پس از مرگ آن کس نباید گریست

که روزی پس از مرگ دشمن بزیست

ز روی عداوت به بازوی زور

یکی تخته برکندش از روی گور

1010

سر تاجور دیدش اندر مغاک

دو چشم جهان بینش آکنده خاک

1111

وجودش گرفتار زندان گور

تنش طعمه کرم و تاراج مور

1212

چنان تنگش آکنده خاک استخوان

که از عاج پر توتیا سرمه دان

1313

ز دور فلک بدر رویش هلال

ز جور زمان سرو قدش خلال

1414

کف دست و سرپنجهٔ زورمند

جدا کرده ایام بندش ز بند

1515

چنانش بر او رحمت آمد ز دل

که بسرشت بر خاکش از گریه گل

1616

پشیمان شد از کرده و خوی زشت

بفرمود بر سنگ گورش نبشت

1717

مکن شادمانی به مرگ کسی

که دهرت نماند پس از وی بسی

1818

شنید این سخن عارفی هوشیار

بنالید کای قادر کردگار

1919

عجب گر تو رحمت نیاری بر او

که بگریست دشمن به زاری بر او

2020

تن ما شود نیز روزی چنان

که بر وی بسوزد دل دشمنان

2121

مگر در دل دوست رحم آیدم

چو بیند که دشمن ببخشایدم

2222

به جایی رسد کار سر دیر و زود

که گویی در او دیده هرگز نبود

2323

زدم تیشه یک روز بر تل خاک

به گوش آمدم ناله‌ای دردناک

2424

که زنهار اگر مردی آهسته‌تر

که چشم و بناگوش و روی است و سر

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور