بخش 27 - حکایت درویش صاحب‌نظر و بقراط حکیم

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی صورتی دید صاحب جمال

بگردیدش از شورش‌ِ عشقْ حال

بر انداخت بیچاره چندان عرق

که شبنم بر اردیبهشتی ورق

گذر کرد بقراط بر وی سوار

بپرسید کاین را چه افتاده کار؟

کسی گفتش این عابد‌ی پارسا‌ست

که هرگز خطایی ز دستش نخاست

رود روز و شب در بیابان و کوه

ز صحبت گریزان‌، ز مردم ستوه

ربوده‌ست خاطر‌فریبی دلش

فرو رفته پای نظر در گلش

چو آید ز خلقش ملامت به گوش

بگرید که چند از ملامت‌؟ خموش

مگوی ار بنالم که معذور نیست

که فریاد‌م از علتی دور نیست

نه این نقشْ دل می‌رباید ز دست

دل آن می‌رباید که این نقش بست

1010

شنید این سخن مرد کار آزمای

کهنسال پروردهٔ پخته‌رای

1111

بگفت ار چه صیت نکویی رود

نه با هر کسی هر چه گویی رود

1212

نگارنده را خود همین نقش بود

که شوریده را دل به یغما ربود؟

1313

چرا طفل یک روزه هوشش نبرد؟

که در صنع دیدن چه بالغ چه خرد

1414

محقق همان بیند اندر ابل

که در خوبرویان چین و چگل

1515

نقابی است هر سطر من زین کتیب

فرو هشته بر عارضی دل فریب

1616

معانی است در زیر حرف سیاه

چو در پرده معشوق و در میغ ماه

1717

در اوراق سعدی نگنجد ملال

که دارد پس پرده چندین جمال

1818

مرا کاین سخن‌هاست مجلس فروز

چو آتش در او روشنایی و سوز

1919

نرنجم ز خصمان اگر بر تپند

کز این آتش پارسی در تبند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور