بخش 11 - حکایت خواجه نیکوکار و بنده نافرمان

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

بزرگی هنرمند آفاق بود

غلامش نکوهیده اخلاق بود

از این خفرگی موی کالیده‌ای

بدی، سرکه در روی مالیده‌ای

چو ثعبانش آلوده دندان به زهر

گرو برده از زشت رویان شهر

مدامش به روی آب چشم سبل

دویدی ز بوی پیاز بغل

گره وقت پختن بر ابرو زدی

چو پختند با خواجه زانو زدی

دمادم به نان خوردنش هم نشست

و گر مردی آبش ندادی به دست

نه گفت اندر او کار کردی نه چوب

شب و روز از او خانه در کند و کوب

گهی خار و خس در ره انداختی

گهی ماکیان در چه انداختی

ز سیماش وحشت فراز آمدی

نرفتی به کاری که باز آمدی

1010

کسی گفت از این بندهٔ بد خصال

چه خواهی؟ ادب ، یا هنر، یا جمال؟

1111

نیرزد وجودی بدین ناخوشی

که جورش پسندی و بارش کشی

1212

منت بندهٔ خوب و نیکو سیر

به دست آرم، این را به نخاس بر

1313

و گر یک پشیز آورد سر مپیچ

گران است اگر راست خواهی به هیچ

1414

شنید این سخن مرد نیکو نهاد

بخندید کای یار فرخ نژاد

1515

بد است این پسر طبع و خویش ولیک

مرا زاو طبیعت شود خوی نیک

1616

چو زاو کرده باشم تحمل بسی

توانم جفا بردن از هر کسی

1717

تحمل چو زهرت نماید نخست

ولی شهد گردد چو در طبع رست

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور