بخش 40 - گفتار اندر حذر از دشمنی که در طاعت آید

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

گرت خویش دشمن شود دوستدار

ز تلبیسش ایمن مشو زینهار

که گردد درونش به کین تو ریش

چو یاد آیدش مهر پیوند خویش

بد اندیش را لفظ شیرین مبین

که ممکن بود زهر در انگبین

کسی جان از آسیب دشمن ببرد

که مر دوستان را به دشمن شمرد

نگه دارد آن شوخ در کیسه در

که بیند همه خلق را کیسه بر

سپاهی که عاصی شود در امیر

ورا تا توانی به خدمت مگیر

ندانست سالار خود را سپاس

تو را هم ندارد، ز غدرش هراس

به سوگند و عهد استوارش مدار

نگهبان پنهان بر او بر گمار

نو آموز را ریسمان کن دراز

نه بگسل که دیگر نبینیش باز

1010

چو اقلیم دشمن به جنگ و حصار

گرفتی، به زندانیانش سپار

1111

که بندی چو دندان به خون در برد

ز حلقوم بیدادگر خون خورد

1212

چو بر کندی از دست دشمن دیار

رعیت به سامان تر از وی بدار

1313

که گر باز کوبد در کارزار

بر آرند عام از دماغش دمار

1414

وگر شهریان را رسانی گزند

در شهر بر روی دشمن مبند

1515

مگو دشمن تیغ زن بر در است

که انباز دشمن به شهر اندر است

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور