بخش 14 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

ملک صالح از پادشاهان شام

برون آمدی صبحدم با غلام

بگشتی در اطراف بازار و کوی

به رسم عرب نیمه بر بسته روی

که صاحب نظر بود و درویش دوست

هر آن کاین دو دارد ملک صالح اوست

دو درویش در مسجدی خفته یافت

پریشان دل و خاطر آشفته یافت

شب سردشان دیده نابرده خواب

چو حربا تأمل کنان آفتاب

یکی زآن دو می گفت با دیگری

که هم روز محشر بود داوری

گر این پادشاهان گردن فراز

که در لهو و عیشند و با کام و ناز

در آیند با عاجزان در بهشت

من از گور سر بر نگیرم ز خشت

بهشت برین ملک و مأوای ماست

که بند غم امروز بر پای ماست

1010

همه عمر از اینان چه دیدی خوشی

که در آخرت نیز زحمت کشی؟

1111

اگر صالح آنجا به دیوار باغ

بر آید، به کفتش بدرم دماغ

1212

چو مرد این سخن گفت و صالح شنید

دگر بودن آنجا مصالح ندید

1313

دمی رفت تا چشمهٔ آفتاب

ز چشم خلایق فرو شست خواب

1414

دوان هر دو را کس فرستاد و خواند

به هیبت نشست و به حرمت نشاند

1515

بر ایشان ببارید باران جود

فرو شستشان گرد ذل از وجود

1616

پس از رنج سرما و باران و سیل

نشستند با نامداران خیل

1717

گدایان بی جامه شب کرده روز

معطر کنان جامه بر عود سوز

1818

یکی گفت از اینان ملک را نهان

که ای حلقه در گوش حکمت جهان

1919

پسندیدگان در بزرگی رسند

ز ما بندگانت چه آمد پسند؟

2020

شهنشه ز شادی چو گل بر شکفت

بخندید در روی درویش و گفت

2121

من آن کس نیم کز غرور حشم

ز بیچارگان روی در هم کشم

2222

تو هم با من از سر بنه خوی زشت

که ناسازگاری کنی در بهشت

2323

من امروز کردم در صلح باز

تو فردا مکن در به رویم فراز

2424

چنین راه اگر مقبلی پیش گیر

شرف بایدت دست درویش گیر

2525

بر از شاخ طوبی کسی بر نداشت

که امروز تخم ارادت نکاشت

2626

ارادت نداری سعادت مجوی

به چوگان خدمت توان برد گوی

2727

تو را کی بود چون چراغ التهاب

که از خود پری همچو قندیل از آب؟

2828

وجودی دهد روشنایی به جمع

که سوزیش در سینه باشد چو شمع

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور