بخش 2 - گفتار اندر نواخت ضعیفان

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

پدرمرده را سایه بر سر فکن

غبارش بیفشان و خارش بکن

ندانی چه بودش فرو مانده سخت؟

بود تازه بی بیخ هرگز درخت؟

چو بینی یتیمی سر افکنده پیش

مده بوسه بر روی فرزند خویش

یتیم ار بگرید که نازش خرد؟

وگر خشم گیرد که بارش برد؟

الا تا نگرید که عرش عظیم

بلرزد همی چون بگرید یتیم

به رحمت بکن آبش از دیده پاک

به شفقت بیفشانش از چهره خاک

اگر سایه خود برفت از سرش

تو در سایه خویشتن پرورش

من آنگه سر تاجور داشتم

که سر بر کنار پدر داشتم

اگر بر وجودم نشستی مگس

پریشان شدی خاطر چند کس

1010

کنون دشمنان گر برندم اسیر

نباشد کس از دوستانم نصیر

1111

مرا باشد از درد طفلان خبر

که در طفلی از سر برفتم پدر

1212

یکی خار پای یتیمی بکند

به خواب اندرش دید صدر خجند

1313

همی گفت و در روضه‌ها می‌چمید

کز آن خار بر من چه گلها دمید

1414

مشو تا توانی ز رحمت بری

که رحمت برندت چو رحمت بری

1515

چو انعام کردی مشو خودپرست

که من سرورم دیگران زیردست

1616

اگر تیغ دورانش انداخته‌ست

نه شمشیر دوران هنوز آخته‌ست؟

1717

چو بینی دعاگوی دولت هزار

خداوند را شکر نعمت گزار

1818

که چشم از تو دارند مردم بسی

نه تو چشم داری به دست کسی

1919

«کرم» خوانده‌ام سیرت سروران

غلط گفتم، اخلاق پیغمبران

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور