بخش 19 - حکایت دهقان در لشکر سلطان

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

رئیس دهی با پسر در رهی

گذشتند بر قلب شاهنشهی

پسر چاوشان دید و تیغ و تبر

قباهای اطلس، کمرهای زر

یلان کماندار نخجیر زن

غلامان ترکش کش تیرزن

یکی در برش پرنیانی قباه

یکی بر سرش خسروانی کلاه

پسر کان همه شوکت و پایه دید

پدر را به غایت فرومایه دید

که حالش بگردید و رنگش بریخت

ز هیبت به بیغوله‌ای در گریخت

پسر گفتش آخر بزرگ دهی

به سرداری از سر بزرگان مهی

چه بودت که ببریدی از جان امید

بلرزیدی از باد هیبت چو بید؟

بلی، گفت سالار و فرماندهم

ولی عزتم هست تا در دهم

1010

بزرگان از آن دهشت آلوده‌اند

که در بارگاه ملک بوده‌اند

1111

تو، ای بی خبر، همچنان در دهی

که بر خویشتن منصبی می‌نهی

1212

نگفتند حرفی زبان آوران

که سعدی نگوید مثالی بر آن

1313

مگر دیده باشی که در باغ و راغ

بتابد به شب کرمکی چون چراغ

1414

یکی گفتش ای کرمک شب فروز

چه بودت که بیرون نیایی به روز؟

1515

ببین کآتشی کرمک خاکزاد

جواب از سر روشنایی چه داد

1616

که من روز و شب جز به صحرا نیم

ولی پیش خورشید پیدا نیم

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور