رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1608غزل شمارهٔ 1608شاعر: رومیوزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)قافیہ: ندمہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکاران: فاطمه زندی و دیگرآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںچه کسام من؟ چه کسام من؟ که بسی وسوسهمندمگَه از آن سوی کشندم، گَه از این سوی کشندم22نقل کریںزِ کشاکش چو کمانام به کفِ گوشکشانمقدَر از بام درافتد چو درِ خانه ببندم33نقل کریںمگر استارهیِ چرخم! که ز برجی سوی برجیبه نُحوسیش بگریم به سُعودیش بخندم44نقل کریںبه سما و به بروجش، به هبوط و به عروجشنفسی همتکِ بادم نفسی من هَلَپَندم55نقل کریںنفَسی آتشِ سوزان، نفَسی سیلِ گریزانز چه اصلم؟ ز چه فصلم؟ به چه بازار خرندم؟66نقل کریںنفسی فوقِ طباقم، نفسی شام و عراقمنفسی غرقِ فراقم، نفسی رازِ تو رَندم77نقل کریںنفسی همرهِ ماهم، نفسی مستِ الهمنفسی یوسفِ چاهم، نفسی جمله گزندم88نقل کریںنفسی رهزن و غولم، نفسی تند و ملولمنفسی زین دو برونم، که بر آن بامِ بلندم99نقل کریںبزن ای مطربِ قانون هوسِ لیلی و مجنون!که من از سلسله جَستم؛ وَتَدِ هوش بِکَندم1010نقل کریںبه خدا که نگریزی! قدحِ مِهر نریزی!چه شود ای شَهِ خوبان که کنی گوش به پندم1111نقل کریںهله! ای اوّل و آخر! بده آن بادهیِ فاخر!که شد این بزم منوّر به تو ای عشقِ پسندم1212نقل کریںبده آن بادهیِ جانی زِ خراباتِ معانیکه بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم1313نقل کریںبپَران ناطقِ جان را تو از این منطقِ رسمیکه نمییابد میدانِ بگو حرفِ سمندم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندمشکم ار زار بگرید من عیار بخندمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1607اگلی نظمچو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرمدو جهان را و نهان را همه از کار برآرمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1609◆زمینہم وزن و قافیہ نظمیںز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندمشکم ار زار بگرید من عیار بخندمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1607◆آڈیوصداکار منتخب کریںفاطمه زندیعندلیبمحسن لیلهکوهیهانیه سلیمیآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندمشکم ار زار بگرید من عیار بخندمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1607
اگلی نظمچو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرمدو جهان را و نهان را همه از کار برآرمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1609
