غزل شمارهٔ 2189

شاعر: رومی

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

قافیہ: اچهمیفریبیتو

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

بازم صنما چه می‌فریبی تو

بازم به دغا چه می‌فریبی تو

22

هر لحظه بخوانیم کریمانه

ای دوست مرا چه می‌فریبی تو

33

عمری تو و عمر بی‌وفا باشد

ما را به وفا چه می‌فریبی تو

44

دل سیر نمی‌شود به جیحون‌ها

ما را به سقا چه می‌فریبی تو

55

تاریک شده‌ست چشم بی‌ماهت

ما را به عصا چه می‌فریبی تو

66

ای دوست دعا وظیفه بنده‌ست

ما را به دعا چه می‌فریبی تو

77

آن را که مثال امن دادی دی

با خوف و رجا چه می‌فریبی تو

88

گفتی به قضای حق رضا باید

ما را به قضا چه می‌فریبی تو

99

چون نیست دواپذیر این دردم

ما را به دوا چه می‌فریبی تو

1010

تنها خوردن چو پیشه کردی خوش

ما را به صلا چه می‌فریبی تو

1111

چون چنگ نشاط ما شکستی خرد

ما را به سه تا چه می‌فریبی تو

1212

ما را بی ما چه می‌نوازی تو

ما را با ما چه می‌فریبی تو

1313

ای بسته کمر به پیش تو جانم

ما را به قبا چه می‌فریبی تو

1414

خاموش که غیر تو نمی‌خواهیم

ما را به عطا چه می‌فریبی تو

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور