غزل شمارهٔ 1227

شاعر: رومی

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قافیہ: ینش

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش

صد رحمت هر ساعت بر جانش و بر دینش

هر لحظه و هر ساعت یک شیوه نو آرد

شیرین‌تر و نادر‌تر ز‌آن شیوه پیشینش

آن طره پرچین را چون باد بشوراند

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

بر روی و قفا‌ی مه سیلی زده حسن او

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکین‌ش

آن ماه که می‌خندد در شرح نمی‌گنجد

ای چشم و چراغ من دم درکش و می‌بینش

صد چرخ همی‌گردد بر آب حیات او

صد کوه کمر بندد در خدمت تمکین‌ش

گولی مگر ای لولی این جا به چه می‌لولی‌؟!

رو صید و تماشا کن در شاهی شاهین‌ش

گر اسب ندارد جان پیشش برود لنگان

بنشاند آن فارس جان را سپس زینش

ور پای ندارد هم سر بندد و سر بنهد

مانند طبیب آید آن شاه به بالین‌ش

1010

عشق‌ست یکی جانی دررفته به صد صورت

دیوانه شدم باری من در فن و آیین‌ش

1111

حسن و نمک نادر در صورت عشق آمد

تا حسن و سکون یابد جان از پی تسکین‌ش

1212

بر طالع ماه خود تقویم عجب بست او

تقویم طلب می‌کن در سوره والتین‌ش

1313

خورشید به تیغ خود آن را که کُشد ای جان

از تابش خود سازد تجهیز‌ش و تکفین‌ش

1414

فرهاد هوای او رفته‌ست به که کندن

تا لعل شود مرمر از ضربت میتین‌ش

1515

من بس کنم ای مطرب بر پرده بگو این را

بشنو ز پس پرده کر و فر تحسین‌ش

1616

خامش که به پیش آمد جوزینه و لوزینه

لوزینه دعا گوید حلوا کند آمین‌ش

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور