رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1701غزل شمارهٔ 1701شاعر: رومیوزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیہ: یدیمصنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںآوازه جمالت از جان خود شنیدیمچون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم2نقل کریںاندر جمال یوسف گر دستها بریدنددستی به جان ما بر بنگر چهها بریدیم3نقل کریںرندان و مفلسان را پیداست تا چه باشداین دلق پاره پاره در پای تو کشیدیم4نقل کریںدر عشق جان سپاران مانند ما هزارانهستند لیک چون تو در خواب هم ندیدیم5نقل کریںماننده ستوران در آب وقت خوردنچون عکس خویش دیدیم از خویش می رمیدیم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمعالم گرفت نورم بنگر به چشمهایمنامم بها نهادند گرچه که بیبهایمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1700اگلی نظمدرده شراب یک سان تا جمله جمع باشیمتا نقشهای خود را یک یک فروتراشیمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1702آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمعالم گرفت نورم بنگر به چشمهایمنامم بها نهادند گرچه که بیبهایمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1700
اگلی نظمدرده شراب یک سان تا جمله جمع باشیمتا نقشهای خود را یک یک فروتراشیمرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1702
