غزل شمارهٔ 302

شاعر: رومی

صنف: غزل

در هوایت بی‌قرارم روز و شب

سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم

روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند

جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز منست

یک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد

گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود

تا به گردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح

زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو

در میان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر

همچو اشتر زیر بارم روز و شب

1010

تا بنگشایی به قندت روزه‌ام

تا قیامت روزه دارم روز و شب

1111

چون ز خوان فضل روزه بشکنم

عید باشد روزگارم روز و شب

1212

جان روز و جان شب ای جان تو

انتظارم انتظارم روز و شب

1313

تا به سالی نیستم موقوف عید

با مه تو عیدوارم روز و شب

1414

زان شبی که وعده کردی روز وصل

روز و شب را می‌شمارم روز و شب

1515

بس که کشت مهر جانم تشنه است

ز ابر دیده اشکبارم روز و شب

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور