غزل شمارهٔ 2177

شاعر: رومی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: اراو

صنف: غزل

صداکاران: عندلیب، فتانه صانعی

خزان عاشقان را نوبهار او

روان ره روان را افتخار او

همه گردن کشان شیردل را

کشیده سوی خود بی‌اختیار او

قطار شیر می‌بینم چو اشتر

به بینیشان درآورده مهار او

مهارش آنک حاجتمندشان کرد

ز خوف و حرصشان کرده نزار او

گران جانتر ز عنصرها نه خاک است

سبک کرد و ببرد از وی قرار او

از آب و آتش و از باد این خاک

سبکتر شد چو برد از وی وقار او

به خاک آن هر سه عنصر را کند صید

به گردون می‌کند آهو شکار او

یکی کاهل نخواهد رست از وی

که یک یک را کند دربند کار او

ز خاک تیره کاهلتر نباشی

به زیر دم او بنهاد خار او

1010

عصا زد بر سر دریا که برجه

برآورد از دل دریا غبار او

1111

عصا را گفت بگذار این عصایی

همی‌پیچد بر خود همچو مار او

1212

برآرد مطبخ معده بخاری

بسازد جان و حسی زان بخار او

1313

ز تف دل دگر جانی بسازد

که تا دارد از آن جان ننگ و عار او

1414

زهی غیرت که بر خود دارد آن شه

که سلطان هم وی است و پرده دار او

1515

زهی عشقی که دارد بر کفی خاک

که گاهش گل کند گه لاله زار او

1616

کند با او به هر دم یک صفت یار

ز جمله بسکلد در اضطرار او

1717

که تا داند که آن‌ها بی‌وفااند

بداند قدر این بگزیده یار او

1818

عجایب یار غاری گردد او را

که یار او باشد و هم یار غار او

1919

زبان بربند و بگشا چشم عبرت

که بگشاده‌ست راه اعتبار او

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور