غزل شمارهٔ 1629

شاعر: رومی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ورم

صنف: غزل

دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

یا نمکدان کی دیده‌ست که من در شورم

هر چه امروز بریزم شکنم تاوان نیست

هر چه امروز بگویم بکنم معذورم

بوی جان هر نفسی از لب من می آید

تا شکایت نکند جان که ز جانان دورم

گر نهی تو لب خود بر لب من مست شوی

آزمون کن که نه کمتر ز می انگورم

ساقیا آب درانداز مرا تا گردن

زانک اندیشه چو زنبور بود من عورم

شب گه خواب از این خرقه برون می آیم

صبح بیدار شوم باز در او محشورم

هین که دجال بیامد بگشا راه مسیح

هین که شد روز قیامت بزن آن ناقورم

گر به هوش است خرد رو جگرش را خون کن

ور نه پاره‌ست دلم پاره کن از ساطورم

باده آمد که مرا بیهده بر باد دهد

ساقی آمد به خرابی تن معمورم

1010

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

بی‌کمر چست میان بسته که گویی مورم

1111

سوی خم آمده ساغر که بکن تیمارم

خم سر خویش گرفته‌ست که من رنجورم

1212

ما همه پرده دریده طلب می رفته

می نشسته به بن خم که چه من مستورم

1313

تو که مست عنبی دور شو از مجلس ما

که دلت را ز جهان سرد کند کافورم

1414

چون تنم را بخورد خاک لحد چون جرعه

بر سر چرخ جهد جان که نه جسمم نورم

1515

نیم آن شاه که از تخت به تابوت روم

خالدین ابدا شد رقم منشورم

1616

اگر آمیخته‌ام هم ز فرح ممزوجم

وگر آویخته‌ام هم رسن منصورم

1717

جام فرعون نگیرم که دهان گنده کند

جان موسی است روان در تن همچون طورم

1818

هله خاموش که سرمست خموش اولیتر

من فغان را چه کنم نی ز لبش مهجورم

1919

شمس تبریز که مشهورتر از خورشید است

من که همسایه شمسم چو قمر مشهورم

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور