غزل شمارهٔ 479

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: یناست

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست

بهانه کن که بتان را بهانه آیینست

از آن لب شکرینت بهانه‌های دروغ

به جای فاتحه و کاف‌ و ها و یاسین است

وفا طمع نکنم زانک جور خوبان را

طبیعت است و سرشت است و عادت و دینست

اگر ترش کنی و رو ز ما بگردانی

به قاصد است و به مکر است و آن دروغینست

ز دست غیر تو اندر دهان من حلوا

به جان پاک عزیزان که گرز رویینست

هزار وعده ده آنگه خلاف کن همه را

که آن سراب که ارزد صد آب خوش اینست

زر او دهد که رخش از فراق همچو زر است

چرا دهد زر و سیم آن پری که سیمینست

جواب همچو شکر او دهد که محتاج است

جواب تلخ تو را صد هزار تمکینست

جمال و حسن تو گنج است و خوی بد چون مار

بقای گنج تو بادا که آن برونینست

1010

قماش هستی ما را به ناز خویش بسوز

که آن زکات لطیفت نصیب مسکینست

1111

برون در همه را چون سگان کو بنشان

که در شرف سر کوی تو طور سینینست

1212

خورند چوب خلیفه شهان چو شاه شوند

جفای عشق کشیدن فن سلاطین است

1313

امام فاتحه خواند ملک کند آمین

مرا چو فاتحه خواندم امید آمینست

1414

هر آن فریب کز اندیشه تو می‌زاید

هزار گوهر و لعلش بها و کابینست

1515

چنانک مدرسه فقه را برون شوها است

بدانک مدرسه عشق را قوانینست

1616

خمش کنیم که تا شرح آن بگوید شاه

که زنده شخص جهان زان گزیده تلقینست

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

حصار عافیت باغ، گوش سنگین است

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1737

رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

وگرنه توسن فرصت همیشه در زین است

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1738

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور