غزل شمارهٔ 963

شاعر: رومی

وزن: فعلات فع لن فعلات فع لن

قافیہ: انباشد

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دل من که باشد که تو را نباشد

تن من کی باشد که فنا نباشد

فلکش گرفتم چو مهش گرفتم

چه زنند هر دو چو ضیا نباشد

به درون جنت به میان نعمت

چه شکنجه باشد چو لقا نباشد

چو تو عذر خواهی گنه و جفا را

چه کند جفاها که وفا نباشد

چو خطا تو گیری به عتاب کردن

چه کند دل و جان که خطا نباشد

دو هزار دفتر چو به درس گویم

نه فسرده باشم چو صفا نباشد

سمنی نخندد شجری نرقصد

چمنی نبوید چو صبا نباشد

تو به فقر اگر چه که برهنه گردی

چه غمست مه را که قبا نباشد

چه عجب که جاهل ز دلست غافل

ملکی و شاهی همه را نباشد

1010

همه مجرمان را کرمش بخواند

چو به توبه آیند و دغا نباشد

1111

بگداز جان را مه آسمان را

به خدا که چیزی چو خدا نباشد

1212

چه کنی سری را که فنا بکوبد

چه کنی زری را که تو را نباشد

1313

همه روز گویی چو گلست یارم

چه کنی گلی را که بقا نباشد

1414

مگریز ای جان ز بلای جانان

که تو خام مانی چو بلا نباشد

1515

چه خوشست شب‌ها ز مهی که آن مه

همه روی باشد که قفا نباشد

1616

چه خوشست شاهی که غلام او شد

چه خوشست یاری که جدا نباشد

1717

تو خمش کن ای تن که دلم بگوید

که حدیث دل را من و ما نباشد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور