صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. حافظ
  2. »غزلیات
  3. »غزل شمارهٔ 112

غزل شمارهٔ 112

شاعر: حافظ

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ینداد

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: کلارک
Toggle stanza 1
11
آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد
صبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد

Who, to thy cheek, the hue of the rose and of the wild rose gave, To me, miserable, patience and ease, can give.

22
وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموخت
هم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد

Who taught thy tress the habit of being long, To me, grief-stricken, the gift of His liberality, can also give.

33
من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدم
که عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد

Hope of Farhad, I severed that very day, When, to Shirin’s lip, the rein of his distraught heart, he gave.

44
گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

If be not the treasure of gold, contentment is left: Who, to kings that gave, to beggars this gave.

55
خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکن
هر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد

A fine bride, outwardly, is the world. But, Who joined himself to her, his own life the dowry gave.

66
بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

After this, My hand and my skirt; the cypress and the marge of the stream, Especially, now, that, glad tidings of February, the wind gave.

77
در کفِ غصه دوران، دلِ حافظ خون شد
از فراقِ رُخَت ای خواجه قوامُ الدین، داد

In the hand of grief for Time, Hafez’s heart became blood: O Khwajeh Kavam ud Din! for separation from thy face, justice!

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد

عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 111

اگلی نظم

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 113

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00