غزل شمارهٔ 222

تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط

کان خود از طرز بیان تو غلط بود غلط

آن که گفت از من دلخسته به پیش تو رقیب

که غلط بود به جان تو غلط بود غلط

غنچه را نیک نظر کردم ادایی دارد

وین که ماند به دهان تو غلط بود غلط

دل نهادن به پیام تو خطا بود خطا

کام جستن ز لبان تو غلط بود غلط

این مسلم که لب هیچ مگویی داری

خاطر هیچمدان تو غلط بود غلط

هر جفای تو به پاداش وفایی ست هنوز

دعوی ما به گمان تو غلط بود غلط

آخر ای بوقلمون جلوه کجایی کاینجا

هر چه دادند نشان تو غلط بود غلط

شوق می تافت سر رشته وهمی ور نه

هستی ما و میان تو غلط بود غلط

آن تو باشی که نظیر تو عدم بود عدم

سایه در سرو روان تو غلط بود غلط

می‌پسندی که بدین زمزمه میرد غالب

تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط