بخش 12

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

صداکار: عندلیب

تهمتن برانگیخت رخش از شتاب

پس پشت جنگ آور افراسیاب

چنین گفت با رخش کای نیک یار

مکن سستی اندر گه کارزار

که من شاه را بر تو بی‌جان کنم

به خون سنگ را رنگ مرجان کنم

چنان گرم شد رخش آتش گهر

که گفتی برآمد ز پهلوش پر

ز فتراک بگشاد رستم کمند

همی خواست آورد او را ببند

به ترک اندر افتاد خم دوال

سپهدار ترکان بدزدید یال

و دیگر که زیر اندرش بادپای

به کردار آتش برآمد ز جای

بجست از کمند گو پیلتن

دهن خشک وز رنج پر آب تن

ز لشکر هرانکس که بد جنگ‌ساز

دو بهره نیامد به خرگاه باز

1010

اگر کشته بودند اگر خسته تن

گرفتار در دست آن انجمن

1111

ز پرمایه اسپان زرین ستام

ز ترگ و ز شمشیر زرین نیام

1212

جزین هرچه پرمایه‌تر بود نیز

به ایرانیان ماند بسیار چیز

1313

میان بازنگشاد کس کشته را

نجستند مردان برگشته را

1414

بدان دشت نخچیر باز آمدند

ز هر نیکویی بی‌نیاز آمدند

1515

نوشتند نامه به کاووس شاه

ز ترکان وز دشت نخچیرگاه

1616

وزان کز دلیران نشد کشته کس

زواره ز اسپ اندر افتاد و بس

1717

بران دشت فرخنده بر پهلوان

دو هفته همی بود روشن‌روان

1818

سیم را به درگاه شاه آمدند

به دیدار فرخ کلاه آمدند

1919

چنین است رسم سرای سپنج

یکی زو تن آسان و دیگر به رنج

2020

برین و بران روز هم بگذرد

خردمند مردم چرا غم خورد

2121

سخنهای این داستان شد به بن

ز سهراب و رستم سرایم سخن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور