بخش 17

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

صداکار: فرشید ربانی

چو بگذشت سال از برم شست و پنج

فزون کردم اندیشه و درد و رنج

به تاریخ شاهان نیاز آمدم

به پیش اختر دیرساز آمدم

بزرگان و بادانش آزادگان

نبشتند یکسر همه رایگان

نشسته نظاره من از دورشان

تو گفتی بدم پیش مزدورشان

جز احسنت از ایشان نبُد بهره‌ام

بِکَفت اندر احسنتشان زهره‌ام

سر بدره‌های کهن بسته شد

وزان بند روشن دلم خسته شد

ازین نامور نامداران شهر

علی دیلمی بود کو راست بهر

که همواره کارش بخوبی روان

به نزد بزرگان روشن‌روان

حسین قتیب است از آزادگان

که از من نخواهد سخن رایگان

1010

ازویم خور و پوشش و سیم و زر

وزو یافتم جنبش و پای و پر

1111

نیَم آگه از اصل و فرع خراج

همی‌غلتم اندر میان دواج

1212

جهاندار اگر نیستی تنگ‌دست

مرا بر سر گاه بودی نشست

1313

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک

همی زیر بیت اندر آرم فلک

1414

همی گاه محمود آباد باد

سرش سبز باد و دلش شاد باد

1515

چنانش ستایم که اندر جهان

سخن باشد از آشکار و نهان

1616

مرا از بزرگان ستایش بود

ستایش ورا در فزایش بود

1717

که جاوید باد آن خردمند مرد

همیشه به کام دلش کار کرد

1818

همش رای و هم دانش و هم نسب

چراغ عجم آفتاب عرب

1919

سرآمد کنون قصهٔ یزدگرد

به ماه سفندارمذ، روزِ اَرد

2020

ز هجرت شده پنج هشتاد بار

به نام جهانداور کردگار

2121

چو این نامور‌نامه آمد به بُن

ز من روی کشور شود پر سخُن

2222

از آن پس نمیرم که من زنده‌ام

که تخم سخن من پراگنده‌ام

2323

هر آنکس که دارد هُش و رای و دین

پس از مرگ، بر من کند آفرین

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور