غزل شمارهٔ 7

شاعر: عراقی

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

قافیہ: اب

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب

تافته‌ام از غمت، روی ز من بر متاب

زنده به بوی توام، بوی ز من وامگیر

تشنهٔ روی توام، باز مدار از من آب

از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن

کز تپش تشنگی شد جگر من سراب

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت

می‌کنم از آب چشم خانهٔ دل را خراب

روز ار آید به شب بی رخ تو چه عجب؟

روز چگونه بود چون نبود آفتاب؟

چون به سر کوی تو نیست تنم را مقام

چون به بر لطف تو نیست دلم را مآب

فخر عراقی به توست، عار چه داری ازو؟

نیک و بد و هرچه هست، هست بتوش انتساب

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای ز تو خورشید چرخ در مرض تف و تاب

از من تاریک روز، طلعت روشن متاب

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 120

لاح صباح الوصال در شموس القراب

صاح قماری الطرب دار کئوس الشراب

عراقیدیوان اشعارقصایدقصیدهٔ شمارهٔ 2 - در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور