غزل شمارهٔ 26

شاعر: عراقی

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ازاست

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکاران: فاطمه زندی، سهیل قاسمی

ساز طرب عشق که داند که چه ساز است؟

کز زخمهٔ آن نه فلک اندر تک و تاز است

آورد به یک زخمه، جهان را همه، در رقص

خود جان و جهان نغمهٔ آن پرده‌نواز است

عالم چو صدایی است ازین پرده، که داند

کین راه چه پرده است و درین پرده چه راز است؟

رازی است درین پرده، گر آن را بشناسی

دانی که حقیقت ز چه دربند مجاز است؟

معلوم کنی کز چه سبب خاطر محمود

پیوسته پریشان سر زلف ایاز است؟

محتاج نیاز دل عشاق چرا شد

حسن رخ خوبان، که همه مایهٔ ناز است؟

عشق است که هر دم به دگر رنگ برآید

ناز است بجایی و به یک جای نیاز است

در صورت عاشق چو درآید همه سوز است

در کسوت معشوق چو آید همه ساز است

زان شعله که از روی بتان حسن برافروخت

قسم دل عشاق همه سوز و گداز است

1010

راهی است ره عشق، به غایت خوش و نزدیک

هر ره که جُز این است همه دور و دراز است

1111

مستی، که خراب ره عشق است، درین ره

خواب خوش مستیش همه عین نماز است

1212

در صومعه چون راه ندادند مرا دوش

رفتم به در میکده، دیدم که فراز است

1313

از میکده آواز برآمد که: عراقی

درباز تو خود را، که در میکده باز است

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

زان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز است

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 40

در کوی خرابات، کسی را که نیاز است

هشیاری و مستیش همه عین نماز است

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 27

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور