غزل شمارهٔ 152

نیست پروای فنای خود دل وارسته را

تیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را

نیست باک از برقِ آفت، دل به آفت بسته را

زخمِ خنجر فارغ از تشویش دارد دسته را