غزل شمارهٔ 259

شاعر: بیدل دهلوی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ویما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما

گردد چوگوهر آب‌گره درگلوی ما

ای دربهار و باغ به سوی توروی ما

نام تو سکهٔ درم‌گفتگوی ما

بحریم ونیست قسمت ما آرمیدنی

چون موج خفته است‌تپش موبه موی ما

از اختراع مطلب نایاب ما مپرس

با رنگ و بو نساخت‌گل آرزوی ما

ما وحباب آب زیک بحرمی‌کشیم

خالی شدن نبرد پری از سبوی ما

چون صبح چاک سینهٔ ما بخیه‌ای نداشت

پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

عمری‌ست باگداز دل خود مقابلیم

ای آینه عبث نشوی روبروی ما

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور

چون شعله بود وقف‌تیمم وضوی ما

نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش

خط می‌کشد به سایهٔ موآب جوی ما

1010

تا چند پروری به نفس مزرع امید

بایدکشید خاطر او را به سوی ما

1111

غماز ناتوانی ما هیچکس نبود

بیدل شکست رنگ برون داد بوی ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما

رنگی درین بهار نیامد به روی ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 792

چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما

در سجده خاک شد سر تسلیم خوی ما

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 257

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور