بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 125غزل شمارهٔ 125شاعر: بیدل دهلویوزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیہ: انمراہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںسوار برق عمرم، نیست برگشتن عنانم رامگر نام تو گیرم تا بگرداند زبانم را2نقل کریںعدم کیفیتم خاصیت نقش قدم دارمخرامی تا به زیرپای خود یابی نشانم را3نقل کریںبه رنگ شمع گر شوقت عیار طاقتم گیردکند پرواز رنگ از مغز ، خالی استخوانم را4نقل کریںبه مردن نیز از وصف خرامت لب نمیبندمنگیرد سکته طرفِ دامن ، اشعارِ روانَم را5نقل کریںغباری میفروشم در سر بازار موهومیمبادا چشم بستن تخته گرداند دکانم را6نقل کریںبه تدبیر دگر نتوان نشان مدعا جستنشکست دل مگر چون موج زه بندد کمانم را7نقل کریںمخواه ای مفلسی ذلتکش تسلیم دونانمزمین تا چند زیر پا نشاند آسمانم را8نقل کریںز شرم عافیت محرومی جهدم چه میپرسیعرق بیرون این دریا نمیخواهد کرانم را9نقل کریںز دردِ دل ، در این صحرا نبستم بارِ امّیدیجرس نالید و آتش زد متاع کاروانم را10نقل کریںنمیدانم ز بیداد دل سنگین کجا نالمشنیدن نیست ، آن دوشی که بردارد فغانم را11نقل کریںتراوشهای آثار کرم هم موقعی داردمباد اسراف سازد منفعل روزی رسانم را12نقل کریںشبی چون شمع حرفی از گداز عشق سر کردممکیدن از لب هر عضو بوسی زد دهانم را13نقل کریںنفَس بودم ، جنون پیمایِ دشتِ بینشانتازیدل از آیینه گردیدن گرفت آخر عنانم را14نقل کریںز اسرار دهانی حرف چندی کردهام انشابهجز شخص عدم بیدل که میفهمد زبانم را◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمرخصت نظارهایگر میدهد جانان مرامیکشد خاکستر خود در ته دامان مرابیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 124اگلی نظمگدازگوهر دل باده ناب است شبنم رانم چشم تحیرعالم آب است شبنم رابیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 126زمینہم وزن و قافیہ نظمیںمکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 399آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمرخصت نظارهایگر میدهد جانان مرامیکشد خاکستر خود در ته دامان مرابیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 124
اگلی نظمگدازگوهر دل باده ناب است شبنم رانم چشم تحیرعالم آب است شبنم رابیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 126
مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 399
