حکایت سلیمان و نگین انگشتری او

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکاران: آزاده، گروه چامه‌خوان

هیچ گوهر را نبود آن سروری

کآن سلیمان داشت در انگشتری

زآن نگینش بود چندان نام و بانگ

و آن نگین خود بود سنگی نیم‌دانگ

چون سلیمان کرد آن گوهر نگین

زیر حکمش شد همه روی زمین

چون سلیمان مُلک خود چندان بدید

جملهٔ آفاق در فرمان بدید

گر چه شادروان چل فرسنگ داشت

هم بنا بر نیم دانگِ سنگ داشت

گفت: چون این مملکت وین کار و بار

زین قدر سنگ است دائم پایدار

من نمی‌خواهم که در دنیا و دین

باز مانَد کس به ملکی هم چنین

پادشاها من به چشمِ اعتبار

آفت این ملک دیدم آشکار

هست آن در جنب عقبی مختصر

بعد از این کس را مده هرگز دگر

1010

من ندارم با سپاه و ملک کار

می‌کنم زنبیل‌بافی اختیار

1111

گر چه زآن گوهر سلیمان شاه شد

آن گهر بودش که بندِ راه شد

1212

زآن به پانصد سال بعد از انبیا

با بهشتِ عَدْن گردد آشنا

1313

آن گهر چون با سلیمان این کند

کی چو تو سرگشته را تمکین کند؟

1414

چون گهر سنگی‌ست چندین کان مکَن

جز برای روی جانان جان مکَن

1515

دل ز گوهر برکن ای گوهرطلب!

جوهری را باش دائم در طلب

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور