سی‌مرغ در پیشگاه سیمرغ

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

زین سخن مرغان وادی سر به سر

سرنگون گشتند در خون جگر

جمله دانستند کین شیوه کمان

نیست بر بازوی مشتی ناتوان

زین سخن شد جان ایشان بی‌قرار

هم در آن منزل بسی مردند زار

وان همه مرغان همه آن جایگاه

سر نهادند از سر حسرت به راه

سالها رفتند در شیب و فراز

صرف شد در راهشان عمری دراز

آنچ ایشان را درین ره رخ نمود

کی تواند شرح آن پاسخ نمود

گر تو هم روزی فروآیی به راه

عقبهٔ آن ره کنی یک یک نگاه

بازدانی آنچ ایشان کرده‌اند

روشنت گردد که چون خون خورده‌اند

آخر الامر از میان آن سپاه

کم رهی ره برد تا آن پیش گاه

1010

زان همه مرغ اندکی آنجا رسید

از هزاران کس یکی آنجا رسید

1111

باز بعضی غرقهٔ دریا شدند

باز بعضی محو و ناپیدا شدند

1212

باز بعضی بر سر کوه بلند

تشنه جان دادند در گرم و گزند

1313

باز بعضی را ز تف آفتاب

گشت پرها سوخته، دلها کباب

1414

باز بعضی را پلنگ و شیر راه

کرد در یک دم به رسوایی تباه

1515

باز بعضی نیز غایب ماندند

در کف ذات المخالب ماندند

1616

باز بعضی در بیابان خشک لب

تشنه در گرما بمردند از تعب

1717

باز بعضی ز آرزوی دانه‌ای

خویش را کشتند چون دیوانه‌ای

1818

باز بعضی سخت رنجور آمدند

باز پس ماندند و مهجور آمدند

1919

باز بعضی در عجایب های راه

باز استادند هم بر جایگاه

2020

باز بعضی در تماشای طرب

تن فرو دادند فارغ از طلب

2121

عاقبت از صد هزاران تا یکی

بیش نرسیدند آنجا اندکی

2222

عالمی پر مرغ می‌بردند راه

بیش نرسیدند سی آن جایگاه

2323

سی تن بی‌بال و پر، رنجور و سست

دل شکسته، جان شده، تن نادرست

2424

حضرتی دیدند بی‌وصف وصفت

برتر از ادراک عقل و معرفت

2525

برق استغنا همی افروختی

صد جهان در یک زمان می‌سوختی

2626

صد هزاران آفتاب معتبر

صد هزاران ماه و انجم بیشتر

2727

جمع می‌دیدند حیران آمده

همچو ذره پای کوبان آمده

2828

جمله گفتند ای عجب چون آفتاب

ذرهٔ محوست پیش این حساب

2929

کی پدید آییم ما این جایگاه

ای دریغا رنج برد ما به راه

3030

دل به کل از خویشتن برداشتیم

نیست زان دست این که ما پنداشتیم

3131

آن همه مرغان چو بی‌دل مانده‌اند

همچو مرغ نیم بسمل مانده‌اند

3232

محو می‌بودند و گم، ناچیز هم

تا برآمد روزگاری نیز هم

3333

آخر از پیشان عالی درگهی

چاوش عزت برآمد ناگهی

3434

دید سی مرغ خرف را مانده باز

بال و پرنه، جان شده، در تن گداز

3535

پای تا سر در تحیر مانده

نه تهی شان مانده نه پر مانده

3636

گفت هان ای قوم از شهر که‌اید

در چنین منزل گه از بهر چه‌اید

3737

چیست ای بی‌حاصلان نام شما

یا کجا بودست آرام شما

3838

یا شما را کس چه گوید در جهان

با چه کارآیند مشتی ناتوان

3939

جمله گفتند آمدیم این جایگاه

تا بود سیمرغ ما را پادشاه

4040

ما همه سرگشتگان درگهیم

بی‌دلان و بی‌قراران رهیم

4141

مدتی شد تا درین راه آمدیم

از هزاران، سی به درگاه آمدیم

4242

بر امیدی آمدیم از راه دور

تا بود ما را درین حضرت حضور

4343

کی پسندد رنج ما آن پادشاه

آخر از لطفی کند در ما نگاه

4444

گفت آن چاوش کای سرگشتگان

همچو در خون دل آغشتگان

4545

گر شما باشید و گرنه در جهان

اوست مطلق پادشاه جاودان

4646

صد هزاران عالم پر از سپاه

هست موری بر در این پادشاه

4747

از شما آخر چه خیزد جز زحیر

بازپس‌گردید ای مشتی حقیر

4848

زان سخن هر یک چنان نومید شد

کان زمان چون مردهٔ جاوید شد

4949

جمله گفتند این معظم پادشاه

گر دهد ما را بخواری سر به راه

5050

زو کسی را خواریی هرگز نبود

ور بود زو خواریی از عز نبود

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور