غزل شمارهٔ 178

شاعر: عطار

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: انمیبرارد

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

خطش مشک از زنخدان می برآرد

مرا از دل نه از جان می برآرد

خطش خوانا از آن آمد که بی کلک

مداد از لعل خندان می برآرد

مداد آنجا که باشد لوح سیمینش

ز نقره خط چون جان می برآرد

کدامین خط؟خطا رفت آنچه گفتم

مگر خار از گلستان می برآرد

چنین جایی چه جای خار باشد؟

که از گل برگ ریحان می برآرد

چه می‌گویم که ریحان خادم اوست

که سنبل از نمکدان می برآرد

چه جای سنبل تاریک روی است

که سبزه زاب حیوان می برآرد

ز سبزه هیچ شیرینی نیاید

نبات از شکرستان می برآرد

نبات آنجا چه وزن آرد ولیکن

زمرد را ز مرجان می برآرد

1010

چه سنجد در چنین موقع زمرد

که مشک از ماه تابان می برآرد

1111

که داند تا به سرسبزی خط او

چه شیرینی ز دیوان می برآرد

1212

به یک دم کافر زلفش به مویی

دمار از صد مسلمان می برآرد

1313

ز سنگ خاره خون، یعنی که یاقوت

به زخم تیر مژگان می برآرد

1414

میان شهر می‌گردد چو خورشید

خروش از چرخ گردان می برآرد

1515

دلم از عشق رویش زیر بر او

نفس دزدیده پنهان می برآرد

1616

چو می‌ترسد ز چشم بد نفس را

نهان از خویشتن زان می برآرد

1717

فرید از دست او صد قصه هر روز

به پیش چشم سلطان می برآرد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور