عطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1غزل شمارهٔ 1شاعر: عطاروزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیہ: ارماراصنف: غزلصداکاران: فاطمه زندی و دیگرآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںچون نیست، هیچ مردی، در عشق، یار ما را،سجاده، زاهدان را؛ درد و قُمار، ما را.2نقل کریںجایی که جانِ مردان باشد —چُو گویْ— گَردان،آن نیست جایِ رندان؛ با آن، چه کار ما را؟3نقل کریںگر ساقیانِ معنی با زاهدان نِشینند،مِی زاهدانِ رَه را؛ درد و خُمار ما را.4نقل کریںدرمانْش، مُخلصان را، دردَش، شِکستِگان را،شادیْش، مُصلحان را، غم، یادگار، ما را.5نقل کریںای مدعی، کجایی تا مُلکِ ما بِبینی،کز هرچه بود در ما، برداشت —یار— ما را.6نقل کریںآمد خطاب، ذوقی از هاتفِ حقیقت؛کِایْ خسته، چون بیابی اندوهِ زارِ ما را؟7نقل کریںعَطّار، اَندَرین رَه، اندوهگین، فُروشُد،زیراکه او —تَمامَ اسْت— اَنْدُهْگُسار، ما را.◆اگلی / پچھلی نظماگلی نظمز زلفت زنده میدارد صبا انفاس عیسی راز رویت میکند روشن خیالت چشم موسی راعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 2آڈیوصداکار منتخب کریںفاطمه زندیکیوان عاروانعندلیبفرید حامدآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
اگلی نظمز زلفت زنده میدارد صبا انفاس عیسی راز رویت میکند روشن خیالت چشم موسی راعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 2
