عطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 170غزل شمارهٔ 170شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیہ: ارمیپیچدصنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںتا زلف تو همچو مار میپیچدجان بی دل و بی قرار میپیچد2نقل کریںدل بود بسی در انتظار تودر هر پیچی هزار میپیچد3نقل کریںزان میپیچم که تاج را چندینزلف تو کمندوار میپیچد4نقل کریںبس جان که ز پیچ حلقهٔ زلفتدر حلقهٔ بی شمار میپیچد5نقل کریںبس دل که ز زلف تابدار توچو زلف تو تابدار میپیچد6نقل کریںبس تن که ز بار عشق یک مویتبی روی تو زیر دار میپیچد7نقل کریںتو میگذری ز ناز بس فارغو او بر سر دار زار میپیچد8نقل کریںهر دل که شکار زلف تو گرددجان میدهد و چو مار میپیچد9نقل کریںترکانه و چست هندوی زلفتبس نادره در شکار میپیچد10نقل کریںهر دل که ز دام زلف تو بجهدزان چهرهٔ چون نگار میپیچد11نقل کریںچون میپیچد فرید بپذیرشزیرا که به اضطرار میپیچد◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظماسرار تو در زبان نمیگنجدواوصاف تو در بیان نمیگنجدعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 169اگلی نظمهر دل که ز خویشتن فنا گرددشایستهٔ قرب پادشا گرددعطار»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 171آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
