Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by پری ساتکنی عندلیب

غزل شمارهٔ 354–ز میخانه دگربار این چه بویست

غزل شمارهٔ 357–چو آن کان کرم ما را شکارست

غزل شمارهٔ 358–نگار خوب شکربار چونست

غزل شمارهٔ 359–در این جو دل چو دولاب خرابست

In this river the heart is like a ruined waterwheel; in whichever direction it turns, there is water before it;

غزل شمارهٔ 361–اگر حوا بدانستی ز رنگت

غزل شمارهٔ 362–دو چشم آهوانش شیرگیرست

غزل شمارهٔ 363–چنان کاین دل از آن دلدار مستست

غزل شمارهٔ 364–تا نقش خیال دوست با ماست

So long as the form of the Beloved’s image is with us, for us the whole of life is a joyful parade.

غزل شمارهٔ 365–می‌دان که زمانه نقش سوداست

غزل شمارهٔ 366–دود دل ما نشان سوداست

غزل شمارهٔ 367–دل آمد و دی به گوش جان گفت

غزل شمارهٔ 368–گویم سخن شکرنباتت

غزل شمارهٔ 369–در شهر شما یکی نگاریست

غزل شمارهٔ 370–آمد رمضان و عِید با ماست

غزل شمارهٔ 371–گر جام سپهر، زهر‌پیماست

غزل شمارهٔ 372–من سر نخورم که سر گران‌ست

غزل شمارهٔ 373–گر می‌نکند لبم بیانت

غزل شمارهٔ 374–پرسید کسی که ره کدامست

غزل شمارهٔ 375–مر عاشق را ز ره چه بیمست

غزل شمارهٔ 376–امروز جنون نو رسیده‌ست

Today a new madness has arrived, it has dragged the chains of a thousand hearts;

غزل شمارهٔ 377–آن را که در آخرش خری هست

غزل شمارهٔ 378–ای گشته ز شاه عشق شهمات

غزل شمارهٔ 379–ای کرده میان سینه غارت

غزل شمارهٔ 380–آن خواجه اگر چه تیزگوش است

غزل شمارهٔ 381–آن ره که بیامدم کدامست

Which is the road by which I came? I would return, for it likes me not here;

غزل شمارهٔ 382–ای از کرم تو کار ما راست

غزل شمارهٔ 383–هین که گردن سست‌کردی‌، کو کبابت‌؟ کو شرابت‌؟

غزل شمارهٔ 384–عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست

غزل شمارهٔ 385–خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات

غزل شمارهٔ 386–چون نداری تابِ دانش، چشم بگشا در صفات

غزل شمارهٔ 387–خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست

غزل شمارهٔ 388–خدمت بی‌دوستی را قدر و قیمت هست نیست

غزل شمارهٔ 390–ساربانا اشتران بین سر به سر قطار مست

غزل شمارهٔ 391–مطربا این پرده زن کان یار ما مست آمدست

غزل شمارهٔ 392–گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست

غزل شمارهٔ 393–جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیست

Be gathered together, comrades, for this is not the time to sleep; by Allah, every comrade who sleeps is not of the true companions.

غزل شمارهٔ 394–چشمه‌ای خواهم که از وی جمله را افزایش است

غزل شمارهٔ 395–عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیست

Love resides not in science and learning, scrolls and pages; whatever men chatter about, that way is not the lovers’ way.

غزل شمارهٔ 396–در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست

غزل شمارهٔ 397–آفتاب امروز بر شکل دگر تابان شده‌ست

غزل شمارهٔ 398–از سقاهم ربهم بین جمله ابرار مست

غزل شمارهٔ 399–آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست

غزل شمارهٔ 400–چون نظر کردن همه اوصاف خوب اندر دلست

غزل شمارهٔ 401–اندرآ ای مه که بی‌تو ماه را استاره نیست

غزل شمارهٔ 402–نقش‌بند جان که جان‌ها جانب او مایلست

غزل شمارهٔ 403–گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیست

غزل شمارهٔ 404–هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت

غزل شمارهٔ 405–به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت

غزل شمارهٔ 406–چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»

غزل شمارهٔ 407–چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است