Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by پری ساتکنی عندلیب

غزل شمارهٔ 152–دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا

غزل شمارهٔ 153–شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها

غزل شمارهٔ 154–دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را

غزل شمارهٔ 155–از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا

غزل شمارهٔ 156–ای هوس‌های دلم بیا بیا بیا بیا

غزل شمارهٔ 157–ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

غزل شمارهٔ 158–امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها

غزل شمارهٔ 159–ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را

غزل شمارهٔ 160–مفروشید کمان و زره و تیغ ، زنان را

غزل شمارهٔ 162–تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

غزل شمارهٔ 164–چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا

غزل شمارهٔ 166–چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

غزل شمارهٔ 168–ای بروییده به ناخواست به مانند گیا

غزل شمارهٔ 169–رو ترش کن که همه روترشانند این جا

غزل شمارهٔ 170–تا به شب ای عارف شیرین نوا

غزل شمارهٔ 171–چون نمایی آن رخ گلرنگ را

When you display that rosy cheek, you set the stones aspinning for joy.

غزل شمارهٔ 172–در میان عاشقان عاقل مبا

غزل شمارهٔ 175–از ورای سر دل بین شیوه‌ها

غزل شمارهٔ 177–ای بگفته در دلم اسرارها

غزل شمارهٔ 178–می‌شدی غافل ز اسرار قضا

غزل شمارهٔ 179–گر تو عودی سوی این مجمر بیا

غزل شمارهٔ 181–دل چو دانه ، ما مثال آسیا

The heart is like a grain of corn, we are like a mill; how does the mill know why this turning?

غزل شمارهٔ 183–ای دل رفته ز جا باز میا

غزل شمارهٔ 185–از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا

غزل شمارهٔ 187–از سینه پاک کردم افکار فلسفی را

غزل شمارهٔ 189–آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ

غزل شمارهٔ 190–با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را

غزل شمارهٔ 191–بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را

غزل شمارهٔ 192–بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!

غزل شمارهٔ 194–خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را

غزل شمارهٔ 196–در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را

Bring into motion your amber-scattering tress; bring into dancing the souls of the Sufis.

غزل شمارهٔ 198–ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

غزل شمارهٔ 202–هر روز بامداد سلام علیکما

غزل شمارهٔ 203–آمد بهار خرم آمد نگار ما

غزل شمارهٔ 205–چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟

غزل شمارهٔ 207 - ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا

You who are my soul’s repose in the time of pain, you who are my spirit’s treasure in the bitterness of poverty,

غزل شمارهٔ 212–اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را

غزل شمارهٔ 213–اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

If you are Love’s lover and in quest of Love, take a sharp dagger and cut the throat of bashfulness.

غزل شمارهٔ 214–درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا

غزل شمارهٔ 215–من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا

غزل شمارهٔ 216–روم به حجره خیاط عاشقان فردا

غزل شمارهٔ 217–چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

غزل شمارهٔ 218–ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را

غزل شمارهٔ 219–چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا

غزل شمارهٔ 220–ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا

غزل شمارهٔ 221–مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا

You have seized me by the ear—whither are you drawing me? Declare what is in your heart, and what your purpose is.

غزل شمارهٔ 222–رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا

غزل شمارهٔ 223–کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا

غزل شمارهٔ 224–چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا

غزل شمارهٔ 225–بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا