Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by مسعود طالبیان

غزل شمارهٔ 33–مِی دِه گزافه ساقیا، تا کم شود خوف و رجا

غزل شمارهٔ 62–بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 94–زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا

غزل شمارهٔ 101–بسوزانیم سودا و جنون را

غزل شمارهٔ 157–ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

غزل شمارهٔ 162–تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

غزل شمارهٔ 163–بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را

Go forth, my comrades, draw along our beloved, at last bring to me the fugitive idol;

غزل شمارهٔ 166–چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 323–آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

غزل شمارهٔ 329–بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست

Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.

غزل شمارهٔ 451–پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست

غزل شمارهٔ 463–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

Every moment the voice of Love is arriving from left and right; we are departing for the skies—who has a mind for sightseeing?

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 516–بازرسیدیم ز میخانه مست

غزل شمارهٔ 525–بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ 540–مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند