Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by محمدرضا مومن نژاد

غزل شمارهٔ 70–مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیست

A gazer, save upon Thy face, the pupil of our eye is not. A remembrancer save of Thee, our overturned heart is not.

غزل شمارهٔ 78–دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت

Thou sawest that, save the desire of violence and of tyranny, my beloved aught had not. He shattered the covenant; and, on account of our grief, grief had not.

غزل شمارهٔ 83–گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت

If from the hand of Thy musky tress, a fault passed, it passed: And, if against us from Thy dark mole, an act of tyranny passed, it passed.

غزل شمارهٔ 85–شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت

From His lip of ruby, a draft we tasted not; and He departed: His face, moon of form, we beheld not to our fill; and He departed.

غزل شمارهٔ 86–ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

Saki! come; for the true Beloved hath taken up the veil, The work of the lamp of the Khilvatis again kindled.

غزل شمارهٔ 91–ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

O hidden from sight! to God, I entrust, thee. Thou consumedest my soul; yet with heart, friend I hold thee.

غزل شمارهٔ 92–میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

غزل شمارهٔ 93–چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت

What kindness it was when, suddenly, the dropping of thy pen Represented the obligations of our service according to the goodness of thee.

غزل شمارهٔ 97–تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج

غزل شمارهٔ 98–اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح

غزل شمارهٔ 104–جمالت آفتابِ هر نظر باد

The sun of every vision, Thy beauty be More beautiful than the beauty, Thy beautiful face be.

غزل شمارهٔ 108–خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد

O Lord! the ball of the sky in the curve of the polo of thine be: The place of existence and of dwelling the space of the plain of thine be!

غزل شمارهٔ 124–آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد

That one, from whose hyacinth lock, a great torment, ambergris hath. Again, with those heart-gone, grace and reproach hath.

غزل شمارهٔ 130–سحر بلبل حکایت با صبا کرد

In the morning, the nightingale told a tale to the east wind, Saying: for us what love for the face of the rose made.

غزل شمارهٔ 131–بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد

Come; for plunder of the tray of fasting, the Turk of the sky hath made: Hint at the circulation of the cup, the new crescent moon hath made.

غزل شمارهٔ 133–صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد

The Sufi laid the snare; and open, the cover of his box, made. With the sky sorcery-playing, the structure of deceit, he made.

غزل شمارهٔ 136–دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد

Into the curve of that doubled tress, the hand one cannot put: Reliance on Thy covenant and the morning breeze, one cannot make.

غزل شمارهٔ 137–دل از من بُرد و روی از من نهان کرد

My heart from me, He took; concealed from me, His face, Lie made: For God’s sake! with whom can this sport be made?

غزل شمارهٔ 139–رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد

On her path, I laid my face; and by me passing, she made not. I hoped for a hundred kindnesses; yet one glance, she made not.

غزل شمارهٔ 142–دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد

Friends! repentance of veiledness, the daughter of the vine made: To the Mohtaseb she went; and by permission the work made.

غزل شمارهٔ 144–به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد

At the head of Jamshid’s cup, at that time thy glance, thou canst make, When the dust of the wine-house, the collyrium of thy eye, thou canst make.

غزل شمارهٔ 147–نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد

Last night, news to me the messenger of the morning wind brought, Saying: “To shortness, its face, the day of labor and of grief hath brought.”

غزل شمارهٔ 150–ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

If the Saki the wine into the cup, in this way cast All the Arefs into ever drinking, He will cast.

غزل شمارهٔ 151–دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد

A world altogether, to pass life a single moment in grief is not worth: For wine, sell our ragged religious garment; for more than this it is not worth.

غزل شمارهٔ 153–سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد

In the morning when, his standard on the mountainous lands, the Khosro of the east pitched, With the hand of mercy, the door of hopeful ones, my beloved beat;

غزل شمارهٔ 154–راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد

Play a note, at the melody whereof, a great sigh, one can cast: Utter a verse, whereby the heavy cup of wine one can cast.

غزل شمارهٔ 155–اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

If after Him, I go, He up stirreth calamity: And if I sit from search, in wrath, He ariseth.

غزل شمارهٔ 162–خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد

Happy came the rose; and more happy than that aught is not. For, in thy hand, save the cup aught is not.

غزل شمارهٔ 171–دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد

Last night a messenger of news from His Highness Asaf came. From His Highness Soleiman, the order of joy came.

غزل شمارهٔ 172–عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

Love for Thee, the plant of perturbation became Union with Thee, the perfection of perturbation became.

غزل شمارهٔ 176–سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد

In the morning, to my pillow, vigilant fortune came: Said: Arise! For that thy dear Khosro hath come.

غزل شمارهٔ 181–بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

غزل شمارهٔ 190–کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

One day, when recollection of us thy musky reed maketh, It will take reward: Two hundred slaves that free, it maketh_

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218–در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 224–خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225–ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 230–اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 234–چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

غزل شمارهٔ 235–زهی خجسته زمانی که یار بازآید