Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by هانیه سلیمی

غزل شمارهٔ 169–رو ترش کن که همه روترشانند این جا

غزل شمارهٔ 188–اینجا کسی‌ست پنهان خود را مگیر تنها

Here someone is hidden; suppose not that you are alone. She has very sharp ears; do not open your tongue to evil.

غزل شمارهٔ 215–من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا

غزل شمارهٔ 321–آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست

Since midnight sickness has manifested itself in that Master; till daybreak he has been beating his head uncontrollably against our wall.

غزل شمارهٔ 426–غیر عشقت راه بین جستیم نیست

غزل شمارهٔ 469–ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 470–ای غم! اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 578–مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد

غزل شمارهٔ 609–در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد

غزل شمارهٔ 639–آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد

غزل شمارهٔ 656–مرغان که کنون از قفس خویش جدایید

Birds, who are now parted from your cage, show your faces again and declare where you are.

غزل شمارهٔ 703–آن کس که ز جان خود نترسد

غزل شمارهٔ 765–هله نومید نباشی که تو را یار براند

Say, do not despair because the Beloved drives you away; if He drives you away today, will He not call you back tomorrow?

غزل شمارهٔ 817–چون مرا جمعی خریدار آمدند

غزل شمارهٔ 820–هر چه آن خسرو کند شیرین کند

غزل شمارهٔ 823–عمر بر اومید فردا می‌رود

غزل شمارهٔ 849–ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند

غزل شمارهٔ 900–بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

Hold on the skirt of His grace, for suddenly He will flee; but do not draw Him as an arrow, for He will flee from the bow.

غزل شمارهٔ 911–به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

On the day of death, when my bier is on the move, do not suppose that I have any pain at leaving this world.

غزل شمارهٔ 916–درخت و برگ برآید ز خاک این گوید

غزل شمارهٔ 1142–درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

If a tree could move on foot or wing, it would not suffer the pain of the saw or the blows of the axe;

غزل شمارهٔ 1155–از آن مقام که نبود گشاد زود گذر

غزل شمارهٔ 1214–بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس

غزل شمارهٔ 1244–ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش

غزل شمارهٔ 1447–رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

I went to the physician of the soul, I said, “Look at my hand. I am heartlorn and sick at once, both lover and intoxicated.

غزل شمارهٔ 1466–در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

غزل شمارهٔ 1474–حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم

غزل شمارهٔ 1516–چه نزدیک است جان تو به جانم

غزل شمارهٔ 1596–چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

غزل شمارهٔ 1608 - چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم

غزل شمارهٔ 1723–نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

غزل شمارهٔ 1729–اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شمارهٔ 1788–تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون

غزل شمارهٔ 1937–هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین

Do not grieve over any joy that has gone forever, for it will return to you in another form, know that for sure.

غزل شمارهٔ 2037–چون جان تو می‌ستانی چون شکر است مردن

غزل شمارهٔ 2239–رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو

I went to the master’s street and said, “Where is the master?” They said, “The master is a lover and is drunk and wandering from street to street.”

غزل شمارهٔ 2510–مرا پرسید آن سلطان به نرمی و سخن‌خایی

غزل شمارهٔ 2530–دلم همچون قلم آمد در انگشتان دلداری

My heart came like a pen in the fingers of the Beloved; tonight it is writing zai, tomorrow it will write rai.

غزل شمارهٔ 2572–جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی

My soul, why do you tarry so long in the land of exile? Return from this exile; how long will you be dispersed?

غزل شمارهٔ 2587–ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی

غزل شمارهٔ 2707–کجایید ای شهیدان خدایی

Where are you, martyrs divine, affliction-seekers of the plain of Karbala?

غزل شمارهٔ 2730–آورد خبر شکرستانی

غزل شمارهٔ 2910–باز گردد عاقبت این در؟ بلی

غزل شمارهٔ 3061–اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی

If you have no beloved, why do you not seek one? And if you have attained the Beloved, why do you not rejoice?

غزل شمارهٔ 3088–حرام گشت از این پس فغان و غمخواری

غزل شمارهٔ 3119–نشانت کی جوید که تو بی‌نشانی