غزل شمارهٔ 849
Toggle stanza 1ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند
11
ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند
دیدی که جمله رفتند تنها رهات کردند
22
ای یوسف امانت آخر برادرانت
بفروختندت ارزان و اندک بهات کردند
33
آنها که این جهان را بس بیوفا بدیدند
راه اختیار کردند ترک حیات کردند
44
بسیار خصم داری پنهان و مینبینی
کاین جمله حیله کردی ویشانت مات کردند
55
شاهان که نابدیدند چون حال تو بدیدند
از مهر و از عنایت جمله دعات کردند
66
با ساکنان سینه بنشین که اهل کینه
مانند طفل دینه بیدست و پات کردند
77
آنها نهفتگانند وینها که اهل رازند
از رنگ همچو چنگی باری دوتات کردند
88
اندیشه کن از آنها کاندیشههات دانند
کم جو وفا از اینها چون بیوفات کردند