Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by افسر آریا

غزل شمارهٔ 131–بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد

Come; for plunder of the tray of fasting, the Turk of the sky hath made: Hint at the circulation of the cup, the new crescent moon hath made.

غزل شمارهٔ 132–به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد

With the luminous liquid of wine, an Aref purification made, Early in the morning when, to the wine-house, visit he made.

غزل شمارهٔ 133–صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد

The Sufi laid the snare; and open, the cover of his box, made. With the sky sorcery-playing, the structure of deceit, he made.

غزل شمارهٔ 134–بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد

A nightingale drank the blood of the liver, and gained a rose: With a hundred thorns, perturbed his heart, the wind of, envy made.

غزل شمارهٔ 135–چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد

Like the wind, resolution of the head of the Beloved’s street, I will make: By His pleasant perfume, my own breath, musk-raining, I will make.

غزل شمارهٔ 136–دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد

Into the curve of that doubled tress, the hand one cannot put: Reliance on Thy covenant and the morning breeze, one cannot make.

غزل شمارهٔ 137–دل از من بُرد و روی از من نهان کرد

My heart from me, He took; concealed from me, His face, Lie made: For God’s sake! with whom can this sport be made?

غزل شمارهٔ 139–رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد

On her path, I laid my face; and by me passing, she made not. I hoped for a hundred kindnesses; yet one glance, she made not.

غزل شمارهٔ 142–دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد

Friends! repentance of veiledness, the daughter of the vine made: To the Mohtaseb she went; and by permission the work made.

غزل شمارهٔ 144–به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد

At the head of Jamshid’s cup, at that time thy glance, thou canst make, When the dust of the wine-house, the collyrium of thy eye, thou canst make.

غزل شمارهٔ 145–چه مستی است؟ ندانم که رو به ما آورد

I know not what is the intoxication that to us its face hath brought: Who is the cup-bearer? This wine, whence hath he brought?

غزل شمارهٔ 147–نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد

Last night, news to me the messenger of the morning wind brought, Saying: “To shortness, its face, the day of labor and of grief hath brought.”

غزل شمارهٔ 148–یارم چو قدحْ به دست گیرد

When my Beloved the wine-cup in hand taketh, The market of idols, disaster taketh.

غزل شمارهٔ 150–ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

If the Saki the wine into the cup, in this way cast All the Arefs into ever drinking, He will cast.

غزل شمارهٔ 151–دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد

A world altogether, to pass life a single moment in grief is not worth: For wine, sell our ragged religious garment; for more than this it is not worth.

غزل شمارهٔ 153–سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد

In the morning when, his standard on the mountainous lands, the Khosro of the east pitched, With the hand of mercy, the door of hopeful ones, my beloved beat;

غزل شمارهٔ 154–راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد

Play a note, at the melody whereof, a great sigh, one can cast: Utter a verse, whereby the heavy cup of wine one can cast.

غزل شمارهٔ 155–اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

If after Him, I go, He up stirreth calamity: And if I sit from search, in wrath, He ariseth.

غزل شمارهٔ 157–هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد

Desire of passion for Thy fresh down to whomsoever, shall be: Forth from the circle he planteth not his foot, so long as he shall be.

غزل شمارهٔ 158–من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟

I and refusal of wine! What a tale this is! Doubtless, this degree of reason mine; and sufficient is.

غزل شمارهٔ 159–نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد

Not all purity without alloy is the coat of the Sufi; O many a Khirka, that is worthy of the fire!

غزل شمارهٔ 160–خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد

Pleasant is Khalvat, if my beloved, the Beloved shall be Not if I consume and the candle of assembly, He shall be.

غزل شمارهٔ 162–خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد

Happy came the rose; and more happy than that aught is not. For, in thy hand, save the cup aught is not.

غزل شمارهٔ 163–گل بی‌رخِ یار خوش نباشد

Without the beloved’s face, the rose is not pleasant. Without wine, spring is not pleasant.

غزل شمارهٔ 168–گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد

That my heart’s work should be ended, my soul melted; and it became not: In this immature wish, I consumed; and it became not.

غزل شمارهٔ 171–دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد

Last night a messenger of news from His Highness Asaf came. From His Highness Soleiman, the order of joy came.

غزل شمارهٔ 172–عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

Love for Thee, the plant of perturbation became Union with Thee, the perfection of perturbation became.

غزل شمارهٔ 176–سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد

In the morning, to my pillow, vigilant fortune came: Said: Arise! For that thy dear Khosro hath come.

غزل شمارهٔ 181–بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

غزل شمارهٔ 185–نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟

Of coins, is it that they examination take So that, after their own work, all the cloister-holders take?

غزل شمارهٔ 190–کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

One day, when recollection of us thy musky reed maketh, It will take reward: Two hundred slaves that free, it maketh_

غزل شمارهٔ 192–سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

Inclination for the sward, the cypress of my sward, wberefore maketh not? The fellow-companion of the rose, becometh not? Memory of the lily maketh not?

غزل شمارهٔ 198–گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟

I said: “Me, prosperous, Thy mouth and lip, when do they make?” He said: “By my eye whatever thou sayest even so do they make.”

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 212–یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218–در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد