غزل شمارهٔ 260

ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم

وه این چه حیات است که من می‌گذرانم

نی قابل سودم نه سزاوار زیانم

چون صبح غباری به هوا چیده دکانم

هر چند درین مرحله بی تاب و توانم

چون آبله سر در قدم راهروانم

چون آینه رازنما باشد جانم

تانم که نگویم نتوانم که ندانم

ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانم

من مرد غریبم نه از این شهر جهانم

ساقی ز پی عشق روان است روانم

لیکن ز ملولی تو کند است زبانم

از عشق ندانم که کیم یا به که مانم

شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم