رباعی شمارهٔ 222

خائیدن آن لب که چشیدی شکرش

مالیدن دستی که کشیدی بسرش

گفتم: «ز میان جان شوم خاک درش

تا بوک بود بر من مسکین گذرش»

گلشن که بهار ساخته جانورش

طاووس نگارین شده پا تا به سرش